บันทึกบรีดเดอร์ของผม Part 3 — ความนิ่งของตัวผู้วัยโต
ข้อสังเกตจากการเลี้ยงอากิตะญี่ปุ่นตัวผู้ 6 ตัวที่อายุเกิน 2 ปี — พวกมันนิ่งเองโดยอัตโนมัติ เป็นลักษณะที่มาจากมาตรฐาน AKIHO ผ่าน Kan-i / Shibu-mi และเป็นเหตุผลในชีวิตจริงที่ทำให้เลี้ยงง่าย
{/* og-image source: https://static.wixstatic.com/media/2b52f0_a366729754df4a57b6282c77fc094370~mv2.jpg */}
เป็นการสังเกตจากหมาผมเอง เมื่อโตขึ้นตัวผู้ที่อายุเกินราว ๆ 2 ปีขึ้นไปจะนิ่งมาก ๆ เมื่อเทียบกับก่อนหน้า และนิ่งมาก ๆ เมื่อเทียบกับหมาหลาย ๆ สายพันธุ์ คือนิ่งเองโดยอัตโนมัติ อาจจะมีดีใจบ้างเมื่อได้เจอกันแต่จะไม่มากมายเท่าตัวเมีย และเป็นแบบนี้ทุกตัวเลยจริง ๆ ผมมีตัวผู้ทั้งหมดราว ๆ 6 ตัวที่อายุเกิน 2 ปี (เบียกคุเรน, อิจิโกะ, จุนจุนมารุ, โจมุสุเกะ, เบนิโทระ และ โทระโอะ) และเอาจริง ๆ ตัวผู้รุ่นสองก็มีเริ่มโตแล้วอย่าง ทาโร่ ก็นิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะอายุราว ๆ 8–9 เดือน
ผมได้สังเกตเห็นหมาหลาย ๆ คนที่นำเข้ามาในไทยตามมาตรฐานของ FCI ซึ่งไม่ได้ใส่ใจในจุดที่ผมเขียนไว้ใน อากิตะอินุของเรา Part 1 สิ่งนี้สอดคล้องกับมาตรฐานที่ผมได้เขียนไว้ส่วนของตั้งแต่ Kan-i และ Shibu-mi และจะเห็นได้ว่าหลาย ๆ ฟาร์มที่นำหมาเข้ามาจากญี่ปุ่น หรือหมาที่สืบทอดสายเลือดจากญี่ปุ่นมาไม่กี่รุ่นแม้จะอยู่ในโซนยุโรป (แต่ก็น้อยมากที่เห็น) ก็จะยังคงลักษณะนิสัยเช่นนี้ไว้ ซึ่งถือว่าเป็นลักษณะที่ดีของอากิตะ อินุ ตามมาตรฐานของ Akiho พูดแล้วเหมือนวนไปวนมา แต่ก็แค่อยากจะชี้ให้เห็นครับว่าการบรีดที่ดีจะต้องบรีดเข้าไปถึงลักษณะนิสัย แม้นิสัยพื้นฐานของหมาแต่ละตัวจะแตกต่างกันไปในรายละเอียดปลีกย่อย แต่จะมีสิ่งที่เหมือนจะเรียกว่า พิมพ์เขียวของจิตใจ ที่คล้ายคลึงกัน
ข้อดีของการที่มันนิ่งแบบนี้คือนอกจากจะส่งเสริมความดูเอเลแกนท์ของหมา ยังทำให้การง่ายต่อการควบคุมของคนเลี้ยงไปด้วยในตัว เพราะอากิตะ ญี่ปุ่น จะนิ่งเพื่อดูสถานการณ์ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร จะยืนนิ่งด้วยท่าทีขึงขังเพื่อประเมินและข่มขวัญอีกฝั่งไปพร้อม ๆ กัน อีกทั้งยังเป็นการประหยัดพลังงานที่จะต้องใช้หากต้องต่อสู้ในยามจำเป็นในตัวไปด้วย คนบางคนมองแค่ผิวเผินก็จะเข้าใจไปว่ามันกลัวจนทำอะไรไม่ถูก แต่ถ้าตัดความเคยชินและคิดเอาเองออกแล้วมองที่หน้าพวกมันซักนิดมักจะเห็นท่าทางที่มั่นใจบนใบหน้าพวกมันอยู่พอสมควร อีกทั้งถ้าปล่อยให้มันสู้จริง ๆ หมาที่บ้านผมทุกตัว (หรืออากิตะ อินุที่ดีส่วนใหญ่) ก็ต่อสู้ได้อย่างแน่นอน เพียงแค่มันแค่เลือกที่จะไม่กระทำก่อนโดยไม่จำเป็นเท่านั้น เพราะนี่ก็เป็นลักษณะที่ดีของสายพันธุ์เช่นเดียวกันคือต้องไม่ระราน (ทั้งนี้ก็ขึ้นกับประสบการณ์ของหมาตัวนั้น ๆ ด้วย หากมีบางอย่างที่เคยทำอันตรายมันมาก่อนความยั้งคิดตรงนี้ของหมาตัวนั้นก็จะน้อยลงตาม)
และส่วนตัวผมชอบในจุดนี้มาก ๆ ครับ
— ไม้จากทามะการ์เด้น